Eventjes de werkweek afsluiten door lekker even te sporten en dan even nog het script doornemen, nog even de spullen verzamelen, eten en dan lekker samen met Annita, Britt, Lotte en de schapen naar de repetitie van het Draaksteken.
Wat moest lijken op een reeds standaard vrijdagritueel mondt uit in een deceptie, een nachtmerrie. De één-na-laatste bocht met de fiets naar huis bleek een ‘kwade’, een draak van een bocht. Het laatste stukje natte en daardoor gladde asfalt, overwint het van mijn racefiets. In mijn gedachten al reeds bij dingen die ik nog even moest gaan doen, ging het goed mis. Een keiharde smak op het asfalt als mijn fiets wegglijdt onder me.
Hulp was gelukkig nabij; Hayke Geerlings en vriendin Femke en Victorine en Sylvain Megard schoten mij direct te hulp. Hay en Femke brachten mij en mijn fiets naar huis met hun bus, omdat lopen niet meer ging.
Eenmaal thuis wordt het al snel duidelijk. Ik kan mijn been nauwelijks nog bewegen. Daar zitten we als gezinnetje dan, geschrokken en vrezen voor erger. Annita besluit een ambulance te bellen en binnen 3 kwartier lag ik op de röntgenkamer voor een foto van mijn heup. Het resultaat: een ernstige breuk en het besluit mij diezelfde avond nog te opereren. Daar ging het laatste stukje hoop op een tijdig herstel voor de voorstellingen.
Mijn opvolging is noodgedwongen al bekend; “Fred gaat de rol van koning overnemen”, zegt Annita die net regisseur Frank aan de lijn had gehad. Een pijnlijk en emotioneel moment, maar onvermijdelijk. Het Draaksteken moet door en de beste keuze is gemaakt door de regie. Fred gaat de rol ‘nagelen’, want het draaksteken gaat door en het draaksteken moet door!
Uitgeslapen
Om 22.45 uur werd ik wakker op de recovery. Even later volgde de verhuizing naar de acute opname afdeling. Hier verblijf ik de nacht. Toen ik wakker werd, dacht ik thuis in bed te liggen en slechts een vreselijke nachtmerrie te hebben gehad.
Heel langzaam dringt het door; het Draaksteken 2023 is voor mij verder weg dan ooit… Nee, onhaalbaar. Een donderslag en een achtbaan van emoties overspoelen me; verdriet, angst, teleurstelling, boosheid, schuld… Het lijken wel de gevoelens van de Koning in een bekend script.
Troost
Binnen no-time verschijnen tientallen pop-ups op mijn telefoon; whatsapp, SMS, Messenger, LinkedIn, met hartverwarmende berichtjes. Op allerlei media verschijnt de knetterharde werkelijkheid dat de Koning van het Draaksteken is uitgevallen… Of in soortgelijke harde bewoordingen.
Dan ontploft mijn telefoon helemaal en kan ik niet anders dan iedereen een persoonlijk berichtje te sturen. Een hell of a job, nog verdoofd van de medicatie, maar het moest.
Onbegonnen
Nee, zeker niet. Het is enorm hartverwarmend hoeveel van jullie op welke manier dan ook hebben gereageerd op deze situatie. Dat is ook de reden dat ik dit stukje dagboek met jullie deel.
Of er meer stukjes gaan volgen, kan ik op dit moment nog niet zeggen. Maar wat ben ik dankbaar en gezegend met al die mensen die mij persoonlijk, maar ook Stichting Draaksteken en de ‘nieuwe’ koning een hart onder de riem steken!
Hoe het ook afloopt, dit ga ik nooit meer vergeten!
Dank je wel!
“Geluif in ’t Goeje, want… ‘t Goeje det Besjteit”
Roy Smeets
