Na 35 jaar Draaksteken heeft Rick Simons heel wat herinneringen waar hij maar al te graag op terugblikt. De Beeselnaar vertelt de soms hilarische verhalen die hem door de jaren heen zijn bijgebleven. Ook kijkt hij alweer vooruit naar de komende editie, waarbij hij er als publieksbegeleider opnieuw voor zal zorgen dat iedereen op de juiste plek zit om optimaal te genieten van de zes voorstellingen.
Er is mij gevraagd om een stukje te schijven over mijn ervaringen met het Draaksteken. Per editie heb ik opgesomd wat ik me nog zoal herinner. Ik zal mezelf om te beginnen even voorstellen.
Ik ben Rick Simons, 39 jaar oud en al mijn hele leven woonachtig in Beesel – eerst op de Wittebergstraat en nu aan een klein hofje in de buurt van de markt. In het dagelijks leven werk ik voor Center Parcs Het Meerdal, als medewerker in het horecamagazijn. Op de wisseldagen doe ik daarbij nog logistiek voor de bungalows, van het verwisselen van materiaal tot het aanvullen van de inventaris.
In 1988 kwam ik als 5-jarige voor de eerste keer in aanraking met het Draaksteken, dit tijdens de zegetocht door het dorp. Ik snapte er nog niet veel van, alleen dat het een andere draak was dan tijdens de carnaval en dat het midden in de zomer was. Verder stonden er wat houten huisjes en een houten kasteel in de wei. Na de zegetocht zijn we even op het speelterrein wezen kijken.
Het Draaksteken-balletje gaat rollen
Zeven jaar later deed ik voor de eerste keer mee bij het plebs. Eigenlijk zou ik niet meedoen, maar mijn jongere broertje hield het na een paar repetities al voor gezien. Te veel mensen trokken aan hem en toen heb ik zijn plaats ingenomen. Zo is het Draaksteken-balletje gaan rollen.
Wij waren ingedeeld in ‘huuske 6’. Tijdens het begin van de voorstellingen moest ik vissen met een tak uit de tuin van opa en oma, met een simpel touw eraan. Tijdens één van de voorstellingen ben ik over de drakensteen geklommen en dat viel meteen op bij het publiek. Als de draak gestoken was, volgden er saluutschoten en dan zat ik in het ‘huuske’ met de vingers in mijn oren. Ik moest niks hebben van al die harde knallen.
Draak met feesthoedje
Tijdens één van de repetities kwam de draak met een feesthoedje op. Er kwam even geen gebrul uit, maar het feestnummer ‘Sjeng aon de geng’ van Frans Theunisz en De Nachraove – dat was in 1995 een Limburgse zomerhit. Na de voorstellingen werd er gefeest en nagepraat in de tent, terwijl de jeugd vooral buiten speelde. Tijdens de zegetochten liepen wij als ‘huuske 6’ vlak achter de draak. Ik weet nog goed dat de nieuwe draak bij De Troubadour zijn hoofd het publiek in draaide om met de voormalige draak van 1981 en 1988 te flirten, die boven de deur van het café hing.
Op vakantie gingen we dit drakenjaar in juli naar Furth im Wald, naar het Drachenstich aldaar. Per ongeluk hadden we de auto geparkeerd in de Drachenstich Arena en de repetities werden stilgelegd, zodat wij er weer uit konden rijden. De draak was helaas op tournee tijdens onze vakantie. Een jaar later zijn we teruggegaan naar Furth im Wald en toen was deze wel aanwezig. Wat een enorme grote draak van bijna twintig meter lang en vierenhalve meter breed hadden ze daar. We mochten in een smalle loods kijken hoe die draak gedemonteerd werd – heel indrukwekkend.
Te laat opgegeven
In 2002 had ik me opgegeven voor het plebs, maar helaas was ik te laat. Deze editie was ik dus een betalende bezoeker en met de regie in handen van Cees Rullens, zat er gelijk meer actie in het spel tijdens het eerste volledig uitverkochte Draaksteken. Een vliegende draak vloog achter het kasteel langs en voor het eerst deed er een pasgeboren Draaksteken-baby mee. Mijn vader en ik waren last-minute nog gevraagd voor het leger, maar door een vakantie was het te kort om naar de repetities te gaan.
Wat ik me kan herinneren van deze editie, is dat de feesttent zo goed als leeg was. Na de voorstelling dwaalde iedereen af naar de markt voor de eerste editie van de “nacht van de draak”. Wat toen begonnen is op een simpele vrachtwagentrailer, is nu uitgegroeid tot een geweldig evenement. In 2002 vond ook voor het eerst de historische optocht plaats. Het was enorm druk en alle toegangswegen naar Beesel waren dichtgeslibd. Zelfs de deelnemende groepen stonden vast voor de veerpont en konden er niet op tijd bij zijn om deel te nemen. De bezoekers die wel op tijd waren, stonden rijen dik te genieten van de optocht.
Eerste Kinderdraaksteken
Dan de editie van 2009, hier heb ik de meeste herinneringen aan. De kaartverkoop gebeurde voor de allereerste keer online. Toegangskaarten werden niet verstuurd via e-mail, maar met de post. Als gezin hadden wij de verantwoordelijkheid over deze onlineverkoop. Een paar keer per week zaten we aan de keukentafel. Iemand las de bestelling voor, de ander kruiste met pen aan of het een volwassene of kinderkaartje was. De derde persoon deed de eindcontrole. Beeselse betalingen bezorgden we zelf om op de postzegels te besparen.
Tijdens de historische optocht in 2009 stond ik aan de toegangscontrole. Tussendoor moest ik halsoverkop naar huis om de kaartverkoop voor de laatste voorstelling stop te zetten, anders waren er meer kaarten verkocht dan waar daadwerkelijk plaats voor was. Dit jaar ging ook het Kinderdraaksteken in première, een verkorte versie van het Draaksteken maar daardoor niet minder indrukwekkend.
Brakende bezoeker
In 2009 ben ik via-via bij de publieksservice terechtgekomen – een leuke taak! Vragen beantwoorden, zitplaatsen verdelen en mensen met beperkte mobiliteit helpen. Soms is het snel aanpakken, zoals die keer dat er een bezoeker voor de voorstelling niet goed werd en over de trap van de tribune braakte. Er was geen tuinslang of niks in de buurt, dus heb ik snel een emmer gevraagd aan iemand van het plebs en die gevuld met water uit de vijver midden op het speelterrein. Daarmee heb ik de trap schoongespoeld.
Tijdens de pauze van het spel in 2009 moest er een loodzware groene boom verwisseld worden voor een afgebrand exemplaar. Wij moesten het publiek op afstand houden en ik zie de bulldozer nog steeds met zijn achterwielen van de grond afkomen. Ik weet nog goed dat de walkietalkies van het Rode Kruis het signaal voor de chauffeurs van de draak verstoorden en dat er af en toe geen of een slechte verbinding met hen was tijdens één of meerdere van de voorstellingen.
Kippenvel
In 2016 was ik voor de tweede keer bij het Kinderdraaksteken en ik weet nog goed dat nu mijn oudste nichtje Isa als tweejarige met de kinderopvang meedeed. Het was echt een kippenvelmoment en de door henzelf gecomponeerde muziek was prachtig. Veel toeschouwers stonden met tranen in hun ogen te genieten, misschien wel meer dan bij het grote Draaksteken, en er werd nog weken over nagepraat. Ik weet nog goed dat mijn nichtje in slaap is gevallen in de armen van de begeleidster tijdens de zegetocht naar de markt toe.
Onder de tribunes kruipen
Tijdens de editie van 2016 droeg ik voor de tweede keer de functie van publieksbegeleider. Het publiek stond al vroeg in de rij om de beste plaatsen te bemachtigen. Ik noemde het zelf altijd Ryanair-taferelen, zij hanteerden voorheen ook nog geen vaste zitplaatsen. De ticketscanners werkten niet altijd mee, maar dat kwam altijd weer goed. Ik weet nog goed dat er gasten waren die niet op kwamen dagen. Door onderling goed te communiceren hoeveel zitplaatsen er nog vrij waren, konden we last-minute nog een aantal tickets bij het informatiehuisje verkopen aan een aantal verdwaalde toeristen die toevallig langskwamen.
De tribunes waren in een stadionachtige setting geplaatst. Ik vond het wel wat hebben en iedereen zat dicht op het spel. Minder vond ik de toilethokjes van Boels, want er ontstonden enorme wachtrijen tijdens de pauzes. Hierdoor konden we vaak niet op tijd starten met het tweede gedeelte van de voorstelling. Er vielen vaker meerdere spullen naar beneden dan de editie ervoor en op verzoek van de bezoekers moest ik regelmatig onder de tribunes kruipen om hun voorwerpen eronderuit te halen.
Tip!
“Voor wie dit jaar één van de zes voorstellingen bezoekt, even een tip. Plaats je voorwerpen niet achter je voeten maar ertussen of erop.”
Tijdens de komende editie ben ik weer actief als publieksbegeleider. Dit jaar zijn er voor het eerst genummerde zitplaatsen en gaan we als team ervoor zorgen dat iedereen de juiste stoelen snel kan vinden. Wie weet zien wij elkaar tijdens één van de zes veelbelovende voorstellingen, of erna op de markt bij de “Nach van de Draak”. Alvast een fijn Draaksteken toegewenst – en ‘geluif in ’t goeje’.
Vriendelijke groet,
Rick Simons
